«پست موقتا ثابت!»
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
معمولا خودم رو با هیچکسی که تفکر مخالف با من داره به چالش نمی کشم علی الخصوص خانواده. اگه دوستان و اطرافیان من رو یک جا جمع کنند و ابراز عقیده کنند کشت و کشتار می شه اینقدر که بینشون افکار متضاد پیدا می شه ولی من با همه شون راحتم.
این یه کم متفاوته! این که نمیدونند من اونجوری که اونها فکر میکنند فکر نمیکنم، باعث میشه بخوان من هم مثل اونها باشم و انتظاراتی داشته باشند که من نمیتونم برآورده
ترس از باز کردن پنجره، فراری از نور و سایهای که خستگی ناپذیر میجنگد. راستی! کِی از پا می افتی؟ شاعرک غربی میگوید نمیبینی؟ نمیشنوی؟ به این زودی مُردی؟ کجای کاری؟ با نور چه مشکلی داری؟ با نور چه مشکلی داری؟ با نور چه مشکلی داری؟ اکو اکو اکو... | ملتهب و پریشان، ساختمانی که در آتش میسوزد و آنرا بیم فرو ریختن است، ازنفسافتاده، دوندهای که روی ریل زمان هشت روز است به عقب میدود و هر چه بیشتر م
برچسب: زلزله,
نویسنده: باران زمانی
یه کانال داشتم، شخصی خصوصی! بعد یه سری عضو شدید و ترکوندمش! یادتونه؟! حالا همون رو دوباره افتتاح کردم! اینه لینکش! ضمنا کانال زدن به معنای دور شدن از وبلاگ نیست :| این پست هم با این ظاهر کریهالمنظرش قطعا #موقتـه :/
.: همه گوشی هاشون رو دور میندازن واسه کنکور بخونن، من کانال میزنم! مریضی چیزی هستم؟!
برچسب: کانال,
نویسنده: باران زمانی
مادر پیر سارا پانصد میلیون چک کشیده [نمیدانم چرا ولی حتما ربطی به سارا دارد] و حالا برای پرداخت آن دچار مشکل شدهاند. مادر پیر را به زندان میاندازند. سارا عذاب وجدان میگیرد و در به در به دنبال پول میدود تا اینکه تصمیم میگیرد از سعید، دوستپسر آیدا، کمک بگیرد. سعید ثروتمند و خفن است و پانصد میلیون برایـش چرک کف دست است! البته به همان نسبت آدم پست و رذلی هم هست. [نکته اخلاقی تا اینجا: دوستپسر پ
انـگـار با تمـام جــهـان وصـل مـی شـوم
در لحظه ای که می کشمت تنگ در بغل
:حسین منزوی:
برچسب: نیاصرم,
نویسنده: باران زمانی
6 سال از اولین وبلاگی که ساختم میگذره. اون روز کلی ذوق کردم که وبلاگ دارم، ولی حالا شاید حتی آدرسـش رو هم به یاد نیارم. اون موقع البته مثل الآن وبلاگ نمینوشتم، ولی از وبلاگ داشتن خوشحال بودم. یه مدت بعد اما خسته شدم. یه وبلاگ دیگه. و باز هم خسته شدم و یه وبلاگ جدید. به همین منوال پشت سر هم وبلاگ افتتاح میکردم و بعداً که به رکود ذهنی میخوردم تعطیل میکردم. اما این وبلاگ موند. هشتصد و هشتاد و هشت
«در جمهوری اسلامی کمونیستها نیز در بیان عقاید خود آزادند. | تمام اقلیتهای مذهبی در حکومتاسلامی میتوانند به کلیه فرائض مذهبی خود آزادانه عمل نمایند و حکومتاسلامی موظف است از حقوق آنها به بهترین وجه دفاع کند. | اقلیتهای مذهبی به بهترین وجه از تمام حقوق خود برخوردار خواهند بود. (آبان 57) | من و سایر روحانیون در حکومت پستی را اشغال نمیکنیم، وظیفه روحانیون ارشاد دولتها است. (دی 57) | روحانیون نباید رئیس جمهور شوند.»
«ما دیگر نمیتوانیم آن آزادی را که قبلاٌ دادیم بدهیم و نمیتوانیم بگذاریم این احزاب کار خودشان را ادامه بدهند. ما شرعاَ نمیتوانیم مهلت بدهیم. شرعاَ جایز نیست که مهلت بدهیم. ما
کافیه کمی پرس و جو تحقیق کنید تا بدونید رفتن کار سختی نیست. از کسانی که رفتند، از اینترنت و خیلی منابع دیگه میشه اینو فهمید. نه پول زیادی میخواد، نه زیاد طول میکشه، نه حتی سختی خیلی خاصی داره (وابسته به جایی که قراره ازش سر در بیارید). سختترین بخش ماجرا دل کندنـه است! به هر کی بگی میخوام برم ازت میپرسه دلـت میاد همه چی رو بذاری و بری؟ خانواده، دوستات، همهی مردمی که صبح تا شب چشمت به چشمـشون میفته و همهی چیزهایی که فقط توی ایران هست [مثلا پلیس امنیت اخلاقی]...؟ نه! واقعا دلـم نمیاد. اگه آدمایی بودیم که بتونیم راحت دل بکنیم، الان هشتاد میلیون نفر دور هم جمع نشده بودیم که صبح تا شب از همه
برچسب: خراب,
نویسنده: باران زمانی